Her biri, dolaşımdaki anlatı yetersiz olduğu için yazıldı.

1960’larda sömürge yönetiminin sona ermesi, hem Asya’da hem Afrika’da bağımsızlığın demokrasi ve refah getireceğine dair gerçek bir beklenti yaratmıştı. Altmış yıl sonra, Asya’nın yeni sanayileşmiş ekonomileri yarışa katılırken Sahra altı Afrika’nın büyük bölümü yarışı yol kenarından izliyor.

Kitap bunun nedenini soruyor ve iki kolay cevabı da reddediyor. Kıtanın coğrafyasını, kültürlerini, sömürgecilik tarihini ve bugünkü ekonomisini kat ederek, genellikle az gelişmişlik denen şeyin aslında bir düzen olarak anlaşılması gerektiğini savunuyor: ticaret koşulları, kaynak sözleşmeleri, para düzeni ve borç.

Genel okur için, Türkçe ve kıtayı uzaktan gözlemleyen biri tarafından değil, oradan gelen biri tarafından yazıldı.

The second book turns from the continent to its generation. Young Africans are told, with some sincerity, that they have every opportunity — and are then measured against images they cannot reach, sold certainty by people who have none, and educated for institutions that do not open.

It reads the resulting damage where it actually occurs: in expectation, in self-regard, in the private conviction that the failure is personal rather than structural.