Her biri, dolaşımdaki anlatı yetersiz olduğu için yazıldı.

1960’larda sömürge yönetiminin sona ermesi, hem Asya’da hem Afrika’da bağımsızlığın demokrasi ve refah getireceğine dair gerçek bir beklenti yaratmıştı. Altmış yıl sonra, Asya’nın yeni sanayileşmiş ekonomileri yarışa katılırken Sahra altı Afrika’nın büyük bölümü yarışı yol kenarından izliyor.

Kitap bunun nedenini soruyor ve iki kolay cevabı da reddediyor. Kıtanın coğrafyasını, kültürlerini, sömürgecilik tarihini ve bugünkü ekonomisini kat ederek, genellikle az gelişmişlik denen şeyin aslında bir düzen olarak anlaşılması gerektiğini savunuyor: ticaret koşulları, kaynak sözleşmeleri, para düzeni ve borç.

Genel okur için, Türkçe ve kıtayı uzaktan gözlemleyen biri tarafından değil, oradan gelen biri tarafından yazıldı.

İkinci kitap kıtadan onun kuşağına dönüyor. Afrikalı gençlere, belli bir samimiyetle, her fırsata sahip oldukları söyleniyor; ardından ulaşamayacakları görüntülerle ölçülüyor, kendisi de emin olmayan insanlardan kesinlik satın alıyor ve açılmayan kurumlar için eğitiliyorlar.

Kitap hasarı gerçekte oluştuğu yerde okuyor: beklentide, benlik saygısında ve başarısızlığın yapısal değil kişisel olduğuna dair içten içe taşınan inançta. Tezi şu: bu kuşağın sıkıntısı ekonomik olmadan önce psikolojiktir ve bu psikolojik bedel neredeyse hiç hesaba katılmaz.

Fransızca konuşan Afrikalı okur ve diasporası için Fransızca yazıldı.